Gözlerimi kapattığımda
okunmamış bir şiir gibi
seninle başlıyor her gün.
Ruhumda yorulmayan bütün yollar
sessizce sana çıkıyor.
Varılan en güzel menzil
senin yüreğin.
Mahzun ruhumu derinden dolduran
bütün şiirler seni anlatıyor;
her mısrada biraz daha sana varıyorum.
Kalem sustu bakışlarında.
Öyle gözlerin var ki,
bir bakışın yetiyor
içimde yıllardır susan
bütün kelimeleri uyandırmaya.
Ne kitap anlatabilir bu sevgiyi
ne de kalem bulabilir karşılığını.
Çünkü bazı sevdaların
alfabesi yoktur;
onları yalnızca yürek bilir.
Sen benim ezberimsin.
Başka bir şiire başlasam
ilk mısrasında sen çıkıyorsun karşıma.
Ve anlıyorum;
bazı insanlar sevilmez yalnızca,
insanın içine yazılır.
08.08.2026
~ Gülay Özdemir ~
Kayıt Tarihi : 8.08.2026 21:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir şuanda yolculuk yaparken kendiliğinden dökülen dizeler:)) Yorumu okuyan değer katan yüreğiniz'e bıraktım:))
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!