Ezberimde Kalan Gülüş Şiiri - Şiir Gibi

Ezberimde Kalan Gülüş

Ezberinde kalan bir gülüş,
bazen bir ömrün yankısı olur.
Bir bakışın sessizliği bile
insanın içine şiir gibi işler.

Unutmak mı?
O, kelimelerin bile cesaret edemediği
bir uçurumdur.
Sen duymasan da,
insan bazen bir sessizliği bile dinler —
yeter ki içinde bir kalp çarpsın
hâlâ aynı isimle.

Ve o kalp bazen bir anıya takılır,
bir akşamın solgun ışığında,
bir şarkının yarım kalan notasına.
Sanki her şey seni hatırlatmak için
var olur dünyada.

Bir fotoğraf, bir rüzgâr,
bir yabancının yüzündeki o tanıdık gülümseme —
hepsi seni taşır,
senin adını fısıldar zamansızca.

Ezberinde kalan bir gülüş,
bir dua gibi çoğalır içimde.
Ne yana dönsem,
o ses yankılanır duvarlarda.

“Gitme” der gibi...
Ve sen çoktan gitmişsindir.

Zaman geçtikçe susmayı öğrendim,
ama içim hâlâ konuşuyor seninle.
Bir rüyanın kıyısında kalmış gibiyim,
uyanmak istesem de uyanamıyorum.

Adını anmadan bile sızlıyor dilim,
çünkü her harfi bir yara gibi taşıyor seni.

Bazı geceler,
adınla başlıyor dua,
adınla bitiyor.
Yıldızlara bakarken seni sayıyorum;
birini senin için,
birini kendim için siliyorum.

Geriye kalan karanlıkta ise
yalnızlığımın sureti beliriyor —
ve o da sana benziyor.

Artık biliyorum;
unutmak bir tür sessizliktir,
ama iyileşme değildir.

Çünkü unuttum dedikçe
kalbimin bir köşesi hep “bekle” diyor.
Belki dönmezsin,
ama içimde bir çocuk hâlâ kapıya bakıyor,
hâlâ senin sesini ayırt etmeye çalışıyor
rüzgârın arasında.

Ve ben...
ben seni değil,
seni sevdiğim hâlimi özlüyorum en çok.
O deliliği, o inancı, o korkusuzluğu.

Şimdi her şey eksik —
kelimeler, nefes, zaman.
Ama o gülüş…
o ezberimde kalan gülüş,
hâlâ en canlı yerimde.

Belki de sen çoktan gittin,
ama ben hâlâ o yankının içinde yaşıyorum.

Şiir gibi— Delinin Güncesi