Ez Dizanim Mirim Heye Şiiri - Erdin Şallıel

Ez dizanim mirin heye…
Bi bêdengî li ber min radibe,
Li her derîya jiyana min,
Ez dibînim ku tê — lê ez ê te hêj hez bikim.

Lê qeder, bê şerm di guhê min de difisîne:
“Herçî be, hêz bikê,” dibê min.
Herçend ev jiyan, ev nehatî nasîn,
Her tiştî di nav min de bi hêvî re dikev dîlan.

Bi dilê birîndar dest pê dikim her roj,
Eşîr di nav min de wekî sihra mezin dibin.
Wekî zarokek ku xewnên xwe di zindana xeyalê de girtibe,
Niha jiyan dibê min: "Berdewam be — herçî qas êjdar be…”

Dilê min çend caran mirî ye bi rastî,
Lê tu qet min ne dîtî ku bi ser xwê dizîn.
Di şevên bêdeng de, di şerên navxweyî de,
Min xwe parçikir û bi hêvî veguhest.

Qeder bi hêvî tê,
Ez jê dipirsim:
"Ma tu asman dibînî,
Gava ez gotinek ‘mirin’ dibêjim?”

Ez derdikevim rê — bê ser, bê rêber.
Bi bîra te hêriya her êvarê dixwim.
Erê, ez dizanim mirin heye —
Lê herçî hebû, ez hêj bi dilê xwe, dixwazim hez bikim te…

Biliyorum Ölüm Var
..................................................
Ölümün var olduğunu biliyorum...
Sessizce önümde duruyor,
Hayatımın her kapısında,
Geldiğini görüyorum—Ama seni yine de seveceğim.

Ama kader, utanmazca kulağıma fısıldar:
"Yine de sev," der bana.
Oysa bu hayat, bu belirsizlik,
İçimdeki her şeyi biraz biraz öldürdü…

Yaralı bir kalple başlıyorum her güne,
Acılar içimde büyüyen bir büyü gibi.
Hayallerini kafese hapsetmiş bir çocuk gibi,
Şimdi hayat diyor bana: “Devam et — ne kadar sancılı olsa da…”

Kalbim defalarca öldü aslında,
Ama sen beni hiç diz çökmüş görmedin.
Sessiz gecelere, kendi iç savaşlarıma rağmen,
Parçalanıp tekrar umutla birleştirdim kendimi.

Kader usulca gelir,
Ve ben ona sorarım:
"Sen gökyüzünü görebiliyor musun,
Ben ölüm kelimesini her andığımda?"

Yola koyulurum… başsız, yolsuz.
Hayalinle sarılırım her uykusuzluğa.
Ve evet, biliyorum ölüm var —
Ama yine de, tüm benliğimle seni sevmek istiyorum…