Çok anlamlar yaratıyorum ama bir anlamda takılı kalıyorum; “sen” çıkıyor yani her bir sonu.. Her bir dakika, bir saniye “sen” oluyor adı.. Alamıyorum kendimi kendimden; kendimden kaçar oluyorum her cümle, her kelimesinden.. Neredesin sen! Ne zaman çıkıp geleceksin diye geçiriyorum zamanı ben; hep bir akrep, hep bir yelkovan oluveriyorum..
Çok anlatıyorlar seni..
Önce süsleyip, şaşalı cümleler yaratıyorlar; sonra bir bakmışsın kaybediyorlar seni; bensizliğe gömüyorlar. Hepsini duyar oluyorum ama bende öyle bir “sen” var ki dinletmiyor duyduklarımı.. Bakıyorum; bakakalıyorum güzel yüreğine.. Ama seni bir senden duyamıyorum şimdi.. Herkes bir şeyler söylüyor da bir sen anlatmıyorsun bana “sen”i..
Çok yağmur yemişim geçmiş zaman cümlelerinde. Cümlesini aşıp geçiyorum da sana bir es yaratamıyorum hiçbir ezgide.. Ezgim oluyorsun; saklayamıyorum..
Ben artık geri dönmeyeceğim anne!
Oldu olasıya kalan,
Yarım bırakılan
Ve unutulan biraz;
Ama yılmayan,
Mücadele eden,
ben gidiyorum diyecek gibisin..
kaldı ki sen şimdi farklı bir dünyanın penceresinden bakıyorsun bize..
muhtemelen küçüklüğümüzde sen uçurtmanın ipinden tutuyordun, biz el sallıyorduk uçurtmalara.. aslında bizim olmadığını bildiğimiz umutlarımız vardı, bizim olmalı dediğimiz..
el sallayışlarımız o yüzdendi belki de..
ben hep hayırlısı olsun dedim;
senden hep "hayır"lı cümleler savruldu..
bir cümle sevdamızı,
farklı harflerle
mahkum etmişiz kelimelerimize..
nitekim;
sen
görmek istedikten sonra
iğne deliğinden geçiyor her bir şey..
dua edelim ki
iğne kırılmasın..
..
bak ben sana açık seçik izah edeyim!
anlamaz isen; dikkat et buna anlatamaz isem demiyorum ısrarla, çünkü kabul etmemek için elinden geleni ardına koymazsın sen ki tanırım seni; başa sarar tekrar edip okursun. ya da kendin bilirsin hür ve gül cemalinle..
..
yaşamak zorunda değildik belki..
konuşabilseydik de olurdu "aşk"ı..
yorgun olmak
ya da yorgun bırakılmak bir aşkta;
illaki kaçmak olmamalıydı!
çünkü hiç bir kaçış
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!