Eylül, insanın kırk yaşıdır;
Ömrün son deminin ilk başlangıcıdır.
Rüzgârın bedenine dokunmayı bıraktığı,
Hislerin olgunluk çağının zirvesine vardığı yaştır.
Kalp atışlarını duymazsın artık,
Çünkü hayat, sessizce içine çekilir.
Fânî bedenin ağrıları kabullenir,
İnsan, gençliğini değil, ömrünü taşımaya başlar.
Eylül, kırk yaşın eşiğidir;
Ne gençliğin içindesin artık,
Ne de ihtiyarlığın kapısında…
Sadece zamanın sana dönüp
“Artık beni hissediyorsun.” dediği yaştır.
Kayıt Tarihi : 1.09.2026 22:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!