Eylem'siz, Evrim'li Bir Akşamım

Yaşam benim, bense yaşam.
Evrimle olduğum akşamlarımın birinde,
Yaşamla özdeş böylesi bir akşamı,
Sinyalliyorum geleceğime ve yaşama...

Eve akşam dönüşümde zile dokunuyorum,
Evrim açmaya çalışıyorken içerden kapıyı,
Kapı tokmağına yetişemiyor boyu
Ve açmaya gücü yetemez hüznüyle...

Kapıyı açarak kendim içeri girip oturuyorum,
Pijamamı getiriveriyor yerlerde sürükleyerek.
Olanca kuvetiyle kolunu havaya kaldırarak,
Yerlere sürünmekten kurtarabilmeye pijamayı,

Pantolunumu çıkarmamı bekliyor yanıbaşımda,
Elinde hazır bulundurduğu askıya geçirmeye çabalarken,
Ve düzeltemeden gardroba tırmanmaya çabalarken,
Bana dönüp gülümseyerek,
Azıcık kırıtkan bir işveyle;
Ne de maharetliyim dercesine...

Maymunumsu mimiklerle, ellerini yüzüme sürerek,
Minik elleriyle fırçalar gibi traş ol dercesine...

Bir akşamıma sıkışan dinamikleri yaşamın,
Seyirindeyim gelişmekte olan bir insanın.
Ve ögrenmekte iken yaşanacakları,
Ögretiyor da insana...
Nasıl yaşanılması gerektiğini ögütleyen,
Bir yaşam bu; Eylem'siz,
Evrim'li yaşam ve akşamlarımın birinde...

Akasaray-Kürkçübaşı 1983