Ey Ulu Dost Şiiri - Hatice Ertürk

Ey ulu dost, gönlümü tâ ezelden celbettin
Sözlerinle sineme hikmet tohumlari serptin
Mıknatıs bir demiri nasıl çekerse öyle
Sen de benim canımı kendi canına çektin
Mana nedir öz nedir can nedir hep öğrettin
Madde karanlığından aydınlığa ilettin
Hayvan imiş bu benliğim bana bunu gösterdin
İnsan olmak yolunu şöyle aşikar ettin
O serptigin tohumlar filizlendi içimde
Dünya düşünceleri kalmadi hic serimde
Teslimiyet tevekkül çiçek açtı sinemde
Kin kibir öfke vesair barinamaz tenimde
Dost oldun bu canıma yalnızlık hiç bilmedim
Sen canımda olunca kimseye meyletmedim
Gayriyi sürdüm içimden kimseye eğilmedim
Ümitsizlik girdabina bir kerecik düşmedim
Her ne sıkıntım olsa dermani sende buldum
Ne zaman ki tökezlesem uyaranim sen oldun
Yaralarıma merhem gözlerime fer oldun
Rabbim ile arama sanki nurlu yol oldun
Rabbimin güzel kulu kulların sultanısın
Yolumun klavuzu içimin mimarısın
Hoşgörünün sevginin rahmetin menbâısın
Evvelimden ahirime refîkim ışığımsın.