Ey Kindar Nesil Şiiri - Kasım Kobakçı

Kirli günahların çamuruna, çekinmeden batarsın,
Kutsal mabetlerin avlusuna, hep zehrini katarsın,
Temiz inançları, acımasızca ateşe atarsın,
Şimdi cemaatten kovuyorum seni, ey kindar nesil.
*
Yalan dolan kurup, masumların emeğini çalmışsın,
Zalim pusularda sabahlayıp, ihanete dalmışsın,
Merhamet bağını kopartarak, büyük ahı almışsın,
Şimdi cemaatten kovuyorum seni, ey kindar nesil.
*
Yüzündeki maske yırtılmalı, sahte yüzün çıkmalı,
Kurulmuş köprüler kırılmalı, bütün bağlar kopmalı,
Senin zehirli kelimelerin, lügatimden uçmalı,
Şimdi cemaatten kovuyorum seni, ey kindar nesil.
*
Ayağın asla, kutsal mekanların içine girmesin,
İsmin, arınmış meclislerin defterinde görünmesin,
Lanetli gölgen, nurlu sabahların üstüne gelmesin,
Şimdi cemaatten kovuyorum seni, ey kindar nesil.
*
Sen iyilik pınarını kurutan, zehirli yılansın,
Dostluk ormanını, kökünden yakan, ateşle yanansın,
Kendi kurduğun, derin tuzaklara batarak, kanansın,
Şimdi cemaatten kovuyorum seni, ey kindar nesil.
*
Senin zehirli adımların, topluma büyük cezadır,
Kurduğun kirli ihanetlerin, insanlığa ezadır,
Zihninde sürekli beslediğin, kara delik fezadır,
Şimdi cemaatten kovuyorum seni, ey kindar nesil.
*
Tövbe dergahları kapandı, inleyerek susmalısın,
Cezasız kalmaz eylemlerin, zehir olup kusmalısın,
Korkunç akıbetin önünde, titreyerek pusmalısın,
Şimdi cemaatten kovuyorum seni, ey kindar nesil.