Eyyy…
İmkânsız sevdam…
Sen ki — varlığın bile yasak; bir duâ gibi suskun,
diline değen her harf yanar, kalbimde derin bir çukur açar.
Seni anmak, içimde sabaha dek yanan bir mumu söndürmek gibi;
her nefeste fitilin daha da kısılır, alev küçülür ama sızı büyür.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta