köşe yazısında bir gazetenin,
dilinden dökülen yalnızlığı gibisin yazarın...
dili geçmiş zamanlardan bahsederken,
şevkat kokuyor cümle sonundaki nokta.
hangi nazım ölçüsü hangi kafiye kucaklar beni.
okudukça boğulduğum,
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta