Utanma rafa kalktı, haya bozuldu,
Kurulu düzenler tek tek çözüldü.
Anaya babaya diller düzüldü,
Ahiri zamaneye varınca.
Kimse halinden memnun olmuyor,
Fukara aç iken zengin doymuyor,
Yollar yapıldıkça kimse varmıyor,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta