İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Zaman zaman sizin yaptığınız gibi, insanın bütün bağlantılarını kesip düşünmesi gerekir. Ancak o zaman doğruları görme açısından, kendine etki eden her şeyden bağımsız olması gerekir.
Sonra hayata yönlendinğinde, görecektir ki, hayatı yaşamak için, doğa, eşya, insan ile ilişkiler kurmaya başladığında, kendisiyle birlikte başkalarını düzenleyen bazı duyumlara sahip olacaktır.
İşte o noktada yine bir inanç, kurallar gelecektir düşüncelerine ve hayatına.
Zira doğa yasasız değildir. Doğa kendi içinde dengede durmaktadır. Denge ise, doğal yasalarla gerçekleşir.
Doğal yasalarla yürüyen doğa içinde hayatını yaşayan insanın, düzensiz, yasasız olması doğallığa ters durum doğurur.
Ancak insanın bencil, çıkarcı yapısıyla oluşturalan yasalar elbette doğal değildir.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta