Evlatlar Büyümüyormuş

Hayatın sis dolu kaldırımında
İnsan tek başına yürümüyormuş
Yıllar tükendikçe büyüdüm sandım
Meğerse evlatlar büyümüyormuş

Ömrümde binlerce gemi yaktım da
Gündüzden geceye güne aktım da
Yılların sonunda dönüp baktım da
Meğerse evlatlar büyümüyormuş

Bir omuz bulmalı ağlayacağı
Bir liman olmalı sığınacağı
İnsana dağ lazım dayanacağı
Meğerse evlatlar büyümüyormuş

Kuzular kırlarda her gün meler ya
Ürkek ceylan gibi medet diler ya
Topraktan merhamet suyu eler ya
Meğerse evlatlar büyümüyormuş

Umut bir yerlerde seni bulmalı
Ruhuna huzurun nuru dolmalı
İnsanın ardında baba olmalı
Meğerse evlatlar büyümüyormuş