Evlat Hasreti Şiiri - Güven Tekin

​İki sene oldu yüzleri uzak,
Gönlümde sönmeyen koca bir durak.
Belki hayattalar, yaşıyorlar bak,
Ama gözlerinde ölmüşüm artık.

​Bu dünya dar gelir, sığmaz olmuşum,
Kendi içimde sararıp solmuşum.
Varlıktan vazgeçip gama dolmuşum,
Bu dünyaya fazla gelmişim artık.

​İçim yanar durur evlat közüyle,
Bakamaz oldum dünyanın yüzüne.
Hasret çöktü şu gönlümün dizine,
Yolların sonunda kalmışım artık.

​Ne yapsam olmadı, bağrım delindi,
Beceremedim yarim, her şey silindi.
Vuslat beklerken hep firak bilindi,
Yükün altında ezilmişim artık.

​Bu ayrılık ağır, belimi büktü,
Gözümden yaş değil, umudum aktı.
Kaderim boynuma zinciri taktı,
Kaldıramaz hale gelmişim artık.

​Resimlere bakar, ah çeker ağlarım,
Eridi karlıca, yüce dağlarım.
Viran oldu bahçem, bütün bağlarım,
Kışın ortasında kalmışım artık.

​Hasretiniz burnumda burcu burcu tüter,
Bu dert ölümden de, her şeyden beter.
Yüreğimde feryat, her gün bin beter,
Uykusuz geceler bulmuşum artık.

​İçimde kanayan yaram derindir,
Sanmayın bu sükût gönül eridir.
Gözyaşım sel olmuş, gam eseridir,
Kendi ummanımda boğulmuşum artık.

​Gözlerim bakmaktan yorgun ve bitap,
Dilimde dökülmez, sessiz bir hitap.
Kapandı ömrümde en güzel kitap,
Cümleler içinde yitmişim artık.

​Her geçen gün biraz daha çökerim,
Kederi toprağa tohum ekerim.
Hasret hırkasını her gün dikerim,
Eski bir hırkaya dönmüşüm artık.

​Anlatamam kimseye, dilim lal olur,
Feryadım içimde dilsiz hal olur.
Sorsalar halimi, söz vebal olur,
Sükûtun içine gömülmüşüm artık.

​Güven der ki; sabır taşım çatladı,
Hasretin ateşi göğe katladı.
Yürek sızım bu canımı alt etti,
Evlat diye diye bitmişim artık.