Evim gömüldü küllere Şiiri - Nilsu Güleş

Her gün içtiğin sigara bir gün genzini yakıverir ya ansızın.
Hiçbir şey değişmemiştir , ne sigara ne de sen.
Ama o sefer içini yalar yanık kimyasalların izi.
Boğazını düğümler, her gün içtiğin.
Bitene kadar içmeye devam edersin, bile bile.
O nefes kirlenmiştir artık, o izler yakmıştır zaten seni içten içe, ne değişecek?
Gözüne kaçar bazen, dün mü başladın tüttürmeye?
Gözlerini siler devam edersin, inatla.
Beni yarıda bırak demesine rağmen.
Beni azad et, söndür bükerek boynumu,
Hayatına kaldığın yerden devam et, bile diyemez,
Kısacık kalmış boynu.
Sana söylemediği daha neler var, kırıntılarında taşır sırlarını.
Kuru dallar ciğerlerine batsa da, devam edersin sevmeye.
İşte öyle.

İs kaplı ve simsiyah dünyasına geri döner, başını sokabileceği yegane çatı.
Senin dudaklarından geri döner cehennemine.
Üç başlı köpeğinin üç başını da şöyle bi okşar ve anahtarları şıngırdatır.
Kilometrelerce ötede olmana rağmen son bir kez daha çarpar suratına yanık ve sıcak o koku.
Hiç dudaklarında tütmemiş gibi burnunda tütüverir rastgele bir pazartesi.
Tüm dünya işinde ve gücündeyken, vir tek sen ağlarsın.
O da evinde mutludur artık, sense evsiz ve yalnız kalınca gece,
Her şeyin başladığı parka geri dönersin.
İlanlar asıver mahallesine, nerede evim?
Duvarları küf, kombisi bozuk, çatısı akıtır, yine de benim evimdi.
Her yeri su basar, deniz görmüş çocuk neşesiyle sevişirdik içinde şap şup.
En azından ben tavdım ihtimaline.
Dört duvarsız, çatısız, hiç olmayan evim, Yine de sorarım, nerede evim?