Ufacık kapısı huzurum, yerim.
Dünya da yaşadığım biricik evim.
Sen bana barınak korsu selinden,
Çözüldüğüm yersin parçasın benden.
Ne tuhaf değil mi, hep gitmedeyim.
Yolun sonunda da sende geceyim,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta