Eve Dönmek Şiiri - Emrullah Çelik

Bir isim verdiler bana; ben onu yaşadım.
Her çağrılışta dönüp kendimi sandım.
Kırk üç yıl geçti. Ben hâlâ kendime varamamıştım.
İçimde beni bekleyen biri vardı.

Yıllarca kapımı başkaları çaldı.
Buyur ettim.
Bir gün ben geldim kendi kapıma...
İçeriden ses çıkmadı.

Herkes benden bir şey aldı.
Ben de verdim.
Akşam olunca...
Kendime kalacak kadar
Ben kalmamıştı.

Bir gün sustum.
Ne kimseyi suçladım.
Ne kendimi.
Sessizlik, yıllardır söyleyemediğimi
Benden önce söyledi.

O sessizlikte,
Çok eski bir kapı aralandı.
İçeriden bir çocuk çıktı.
Bana baktı.
Ben gözlerimi kaçırdım.

Annem sarılırdı.
Eli çekilince
Oda büyürdü.
Çocuk aklımla
Üşüyenin odam olduğunu sanırdım.

Şimdi biri bana sarılınca
İçimde küçük bir çocuk uyanıyor.
Kollarını değil...
Süresini ölçüyor.

Annem şimdi yaşlandı.
Geçen gün bana sarıldı.
Eli eskisi kadar sıcaktı.
Bu defa...
İlk bırakan ben olmadım.

Eve biraz daha yakındım.