Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yanlızlığın hüznü yansımış kaleminize,sarıl yalnızlığına, orada kendini bulacaksın kendinle!...Anılar ve geçmiş kanatır çoğu zaman,mutluluklar sıradandır da,mutsuzluklardır acıtanlar....Çünki insan kendisi yaşar yanlızlığını içinde,mutlu anlar ise çoğuldur,paylaşılır çoğu zaman ...SEN hiç yalnız başına eğlenen birini gördün mü?....Yinede ben,yanlızlık ta yaşanabilir diyenlerdenim,dostlar hariç :)) sevgili,dost !Kutluyorum....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta