Bizim elli yılda, yirmi beş evimiz oldu
İlk evimizin anıları
Güneşli bir sonbahar gününde başlar
Nikah salonundan çıkmıştık
Evimize yürüyerek dönüyorduk
İmbat rüzgarı geçiyordu saçlarımızdan
Karabiber ağaçları salkım saçaktı
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta