Etme Yar Şiiri - Yaren Atalar

Ah Yar Etme…
Karanlık geceyi bir insanın kalbine yükleyip de
sonra “unut” deme

Ben seni,
bir ömrün içinden geçen sır gibi taşıdım.
Adını dilime değil,
nabzımın en kuytu yerlerine sakladım.
Her atışında başka bir yara açan
eski bir duaydın bende.
Şimdi dönüp de
o duayı inkâr etme…

Ey yüzü içimde geceler boyunca büyüyen Yar
senin bakışın su değildi;
içine düşenin kendi suretini boğan
karanlık bir denizdi.
Ben sende boğulmadım
ben sende, kendime kıyı olacak bütün yolları kaybettim.
Sende Gitme

Bir geceydi…
Gökyüzü, susmuş bir mabedin kubbeleri gibi ağırdı.
Ay, kırılmış bir kandilin son ışığıyla titriyordu semada.
Ben o gecede
ellerimi değil, içimi açtım sana.
Sen ise sustun.
İnsan bazen bir kelimeyle değil,
bir sessizlikle yıkılıyormuş meğer.

Etme…
Bir gönlü bu kadar kendine benzetip de
sonra onsuz bırakma
insan en çok,
alıştığı yaradan kanıyor Etme

Bak,
içimde hâlâ senin sesin dolaşıyor;
eski tekkelerde unutulmuş bir ney iniltisi gibi.
Her duyduğumda
göğsümün içinde bir şey diz çöküyor sanki.
Kalbim artık et değil benim;
üzerine yıllardır ayrılık yağan
ıssız bir mezar taşı.

Ah Yar Ben seni sevmedim yalnızca.
Ben sende,
kendi küllerine secde eden bir yangına dönüştüm.
Aşk dediğin nedir sanırsın?
Bir çift göz mü, bir kavuşma mı?
Hayır…
Aşk, insanın içindeki bütün dünyaların yıkılıp
geriye yalnız bir “ah” kalmasıdır.

Şimdi gitmek istiyorsan git…
Lâkin ardından bakıp da
içimde sana ibadet eden o son yeri
viran etme.