Uçurtmamın ipi koptu yüreğimde, nasıl çocuktum
Yıldızları saymak tutkusuyla gökyüzüne uçtum
Uçtukça uzaklaştı yıldız yığını..
İşte ben o gece en parlak yıldıza sevdalandım…
Ona doğru inatçı bir sevdayla koştum durdum
Hiç yitmedi umudum…
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta