Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Şiirlerden vazgeçemiyorum. Ki şiirler de çoğu zaman mutlulukların durağı olamadı, yazık. Öyle bir de ruh hâli var ki; ne yazmak gelir şiiri içinden ne de okumak... O kadar fazla bıkarsın... İşte bu, umudun son raddesidir. Sadece bir tık kalır ruhun sona ermesine... Gözlerini kapatıp bir nefes çekersin o an ciğerlerine. Ve dersin ki; Her nefes bir umut, Etrafında bu kadar oksijen varken nefesini tutmak niye?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!