Takılıp kalmış zamansız ortasında.
Bu vakit biliyorum ait değil bana.
Benzim solgun akmaz kan damarımda.
Söylenecek laf değil zemin kara.
Söz çıkar, ne kadar çirkinse büyür.
Kaybedilenler sefil, söyler küfür.
Durup dururken hiçbir uyartı uyarmaz.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta