Eskiden di O Şiiri - Yaren Atalar

Ah ustam ah
Bazı acılar vardır;
İnsan sustukça derinleşir…

Soldu artık yüzümdeki
Cam kırığına benzer fer,
Bakışlarım gar duvarı,
Yazıları silinmiş yer,
Pas tutmuş eski bir şehrin
İçinde büyür bu keder…
Mutluluk mu kaldı, eskidendi o…

Bir çekmece dibinde
Nem kokulu eski yıllar,
Dokundukça avuçlarıma
Ufalanır susturulanlar,
Bazı uzun gecelerde
İnsan kendine dalar
Mutluluk mu kaldı, eskidendi o…

Perdelerde birikmişti
Kurşun renkli akşam tozu,
Saatlerde yorulmuştu
Beklemekten geçen duygu,
Boş sandalyeye sinmiş
Yarım bırakılmış ömür bu…
Mutluluk mu kaldı, eskidendi o…

İçimde kolon çatlıyor,
Tavan geceme çöküyor,
Ruhumun tenha yerine
İs kokulu gölgeler doluyor,
İnsan bazen kendi ömrünü
Kırık camlardan izliyor…
Mutluluk mu kaldı, eskidendi o…

Bir masanın kıyısında
İki fincan soğur hâlâ,
Camlarda buğulu yüzler
Bakmadan geçer aynaya,
Ev dediğin yavaş yavaş
İçerden çöker dünyaya…
Mutluluk mu kaldı, eskidendi o…

Şimdi aynalar yüzümde
Kırık istasyon izleri,
Hatıransa içimdeki
Sökülmeyen duvar sesi,
Göğsümde göçüp duran şey
Terk edilmiş bir şehirdi…
Mutluluk mu kaldı, eskidendi o…