Eski zaman Şiiri - Hasan Yılmaz 3

Bir lambanın altında duruyor eski zaman,
Odamda ne bir nefes ne de tanıdık bir ses.
Pencereme dökülen şu yağmurlu asuman,
Ruhumu duvarlara hapseden gizli kafes.

Gece, siyah hırkasını sermiş masama,
Anılar birer birer kapımdan süzülüyor.
Uzanıp dokunsam da kalbimin yarasına,
Her dokunuşta içim biraz daha üşüyor.

Sokaklar çok kalabalık, caddeler insan seli,
Ama herkes yabancı, herkes kendi derdinde.
Yalnızlık, içimde konuşan uslu bir deli,
Bekliyor sessizce ömrümün en kuytu yerinde.

Ne bir mektup geliyor, ne bir arayan.
Kendi gölgemle kaldım bu loş ışık altında.
Zaman eritirken ömrü, geriye kalan
Birkaç kırık hatıra şu yalan dünyada.
2012