Yıllar geçti üzerinden
yıllar...
Gün değil, ay değil...
İnsan unutmaz mı gözlerinin değdiği bir yeri
ya da dudağının konduğu ufacık?
Çınar ağacı da büyüdü okulun bahçesine dikilen
Ve bir sürü bina yapıldı sokağına.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta