Eski Değirmenler Şiiri - Osman Karahasan ...

Değirmen oluğu, çok acayiptir,
Yolumun üstünde, bir değirmen var.
Üst tarafı geniş, çok garaiptir,
Alt tarafı ise, basınç için dar.

Beş metreden düşer, suyun şiddeti,
Kırk beş derecedir, sanki hiddeti,
Çarkı döndürüyor, budur hikmeti,
Dar olan oluk dan, su hızla akar.

Buğdaylar hazneye, bir, bir dökülür,
Boğazdan süzülüp, mazi sökülür,
Tırtıklı bir taşta, una bükülür.
Değirmenci ununa, merakla bakar.

Değirmenci yardım, eder yüklenir,
Gerekirse çuval, sıkı iplenir.
Köye varmak için, yol emeklenir,
Kağnı tekerleri, yolda iz yapar.

Kağnı sesi duyar, sofra hazırlar,
Bazlama üstünde, yağlar parıldar,
Sıcak ekmek ile, gönül ferahlar,
Tereyağı sürünce, şükrünü takar

Eve varınca un, unluğa konulur.
İstif işlerinde, yardım olunur.
Kış hazırlığında, hep un bulunur.
Ana yemek için, ocağı yakar.

Öküzler yoruldu, hemen yemlenir.
Yemek faslı biter, çaylar demlenir.
Çayı yudumlarken, baba dinlenir.
Yorulmuştur baba, erkenden yatar.

Odenizci her an, çocukluk yaşar,
O eski günlerde, yoktu hiç kaşar,
Şimdiki tekniğe, akıllar şaşar,
Bu şiir dostlara, bir madalya takar.

24.03.2026
Odenizci