Eşik Şiiri - Hatice Güzen

Istanbullaran biri geldi
çarağa vardı
eli yüzü suya değmeden
bakışı duvarakı çiviye çarpdı

dedim
al ora havlu yogdu

elinde döndürüp durye
nereye goycağını
söz
bi yere varmaye

dedim
gotüme go
bırag oray

gülme
bi yeren taşıye
çarağın sesi büyüye
su
guliye

cüncük dilinden bile
ses gelye sofalara gada

bak bida sorye
eşiğe varmış da

isteseğ gotü
isteseğ oray
isteseğ buray

ben
bi söz deyceğdim
içimde kor
dilime varmaye

bakıyan
çiviye asmış
havluyu

sessizce

o an
eşig
düşdü aradan

goz goze galdug

tama indug
goyunla buzağlaye

sevdug
yoğtagladug

sevgi
ne gozel şey

guzula bile
anlaye