ömrün bahçesinde gül yetiştirdim
ne rengini gördüm ne kokusunu duydum
bilirdim bahçemde bir gül
gül benimdi toprak benim bahçe benim
bastıran kara kışları selamladı sevecen
mevsimlerin döngüsüne meftun
anaç kalender gülüm benim
ayrık otlarına türküler dilinde
kızdıran güneşte terleyen dikenleri
birbirinin aynı günlere dayandı
Şems, Rûmi, Mecnun ve Leylâ gülüm
sonsuz sanarken bahçemde gölgesini
bir sabah yaprağından birkaç çiy köküne
başını esen yeller yönüne
sevmenin ve susmanın kuzgun bilgesi
gül gitti
11.08.2026/ankara
Ceyda Çarpan Kutlucan 2
Kayıt Tarihi : 12.08.2026 10:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bilirdim bahçe benim toprak benim gül benim, burada sahip olmak kast edilmiş olsa da şair benim diyerek kendini kast ediyor, demem o ki şair hem bahçe hem toprak hem gül. bu dizelerde de yine evlat olarak karşımıza çıkıyor.
Anaç karakter benim diyerek şair yine kendisini ifade ediyor.
Şems, Rûmi, Mecnun ve Leylâ gülüm derken ruhsal bir etkinin dışında destanlaşan aşklara gönderme yapıyor.
Uzun yıllardır takip ettiğim Ceyda şairin her şiiri gibi bu şiirde harika, düşündüren, okuyup geçilmeyecek kıvamda ve derinlikte bir şiir.
Gölgesini sonsuz sanırken insanın içinde biriken susmanın kuzgun bilgesi diyerek dünyevi bir aşkın tortusuyla başbaşa bırakıyor bizi. gül bitmesin sevgili şair güller incinmesin.
Uzun zamandır şiir paylaşmıyordunuz bu şiir çok iyi geldi.
Tebrik ederim Şairim.
Teşekkür ediyorum içten yorumunuza Ahmet Erdem şairim.
Selam,saygı ve sıhhat dileklerimle...
TÜM YORUMLAR (2)