Esen Yeller Yönüne

ömrün bahçesinde gül yetiştirdim
ne rengini gördüm ne kokusunu duydum
bilirdim bahçemde bir gül
gül benimdi toprak benim bahçe benim

bastıran kara kışları selamladı sevecen
mevsimlerin döngüsüne meftun
anaç kalender gülüm benim

ayrık otlarına türküler dilinde
kızdıran güneşte terleyen dikenleri
birbirinin aynı günlere dayandı
Şems, Rûmi, Mecnun ve Leylâ gülüm

sonsuz sanarken bahçemde gölgesini
bir sabah yaprağından birkaç çiy köküne
başını esen yeller yönüne
sevmenin ve susmanın kuzgun bilgesi

gül gitti

11.08.2026/ankara