Esas Kuraldır Şiiri - Kasım Kobakçı

Esas Kuraldır

Söylencelerde geçerdi, bodrumdaki gizli parçanın derinlikleri,
Kir pas tutmuş çuvallar ortasında kopan, silinmiş çağın sedasıdır.
Kalbinden dökülen eserin, şahit kılınmışları yasa boğduğu gerçek,
Sonunda gece vakti geldiğinde, yüreklenerek zirveye çıktım ben.
Yoğun keder taşıyor olsam dahi, asıl gayem net ulaşmaktı nura,
Desenli aracın bakılan dış yüzeyi, inci taşıyla bezenmişti.
Minik kilidi ittiğim anın, hemen peşinden dağıldı havaya ses,
Yırtık perdeden dökülen, bozuk dizilimli yarım kalmış şarkıdır bu.
Dinmeyen ilgim, haddinden aşıp bakışlarım kilitlendi tam noktaya,
Zar zor çıkan şarkı, benliğimi derinden kanatırken şu dakikada.
Gözüme çarptı merkezde duran, sararıp solmuş kağıt parçası şu an,
Hissizdi şu kağıttaki, tüm gülmeler erimişti uçları sarının.
Sonra şiddetli çatırtı koparak, kilitlendi dişliler apansızın,
Belirgin şekilde farkına vardım, ışıldayan eşya tutmaz hoş dünü.
Kanayan doğruyu perdesiz hallerle, gözler önüne serdik öylece,
İnatla direnip eskimiş parlak cam yüzeyine, çevrildi bedenler.
Tüm alem koşturur iken yarınlara, neşe dolu beklenti hissiyle,
Terk ettik yaşı geçkin bedenleri, kapalı yerlerde kimsesizliğe.
Gerekir yoldaşım insaflı yüreğinle, ayakta durmalısın sen hep,
İnat ederek zihninde, boşa hayaller büyütmemek gerekir asla.
Durmaksızın kendi hissene düşen, minicik lütfu benimsemelisin,
En sonunda feryat basıp sert kayaya bindirmemen, esas kuraldır bil.