Ezel nefesinden düştü adın gönlüme,
Rıza kapısında eridi benliğim.
Varlık hayâl oldu aşkın nurunda,
Aşkla anılan bir sırdır şimdi ERVA
Gel ey gönül, gel de aldanma,
Fânîye gönül bağlama.
Gül dalında diken var;
Hak yolunda sabır var, sonunda bahar var.
Her secde bir yükseliştir,
Hayatın ne başındayım ne de ortasında,
Belkide sonuna doğru akıyor ömrüm.
Yaşamak zorlu bir yoldu benim için.
Saçlarımı ağartı; kalbimi dağladı...
Lakin yandım ama tütmedim!
Bir Allah var şurada uzansam dokunacak açtığım avuçlarıma...
Zira İnsan en ağır bedeli dürüstlüğü ile öder.
Ama şunu unutma, Allah kalplerin hakkını adaletiyle verir.
İnsan ağlar bazen gönlünün tenhalığında, bilir ki bir gören var.
Bir duyan var. 🥀🥀
Cürmümüzü fikr edelim ey gönül,
Başkasında kusur aramak kolaydır, dön kendine bir yol bul.
Nefis, dağ gibi görünür insana;
Lâkin bir kibritlik ateşle yanar aslında.
Sen başkasının hatasını sayarken,
Kendi aynanı tozlu bıraktın fark etmeden.
Ey Nefsim, Uyan Artık
Sen kendini küçük bir cisim sanırsın,
Oysa âlemlerin özü gizlidir sende.
Bir damla gibi görünürsün,
ama içinde bir okyanus saklıdır aslında.
Ey nefsim, gördün dünyanın oyununu,
Ey Gamlı gönlümün sürûru,
Hasta kalbimin merhemi
Gönül bahçemin ruzi kevseri,
Livaul hamd sancağının sultanı.
Ey saba rüzgarı
Ne güzelsin Eylül soğugu üşütmeyen.
Rüzgarı sert esmeyen.
Yağmurları ağladığımı belli etmeyen
Yine de kin gütmeyen.
Ne güzelsin Eylül! 🥀
GİRYANIM
Ay gelir vurur gecelerime.
Umutlarım ışır yüreğime,
Sahi hangi yara kabuk bağlamaz ki?
Hazan düştü dalımıza, hüzün ise içimize.
Kendini sevmeyen insan,
Önce kendi içindeki çocuğu incitir…
Sonra kırdığı o sesle
Bütün âleme bağırır durur.
Kindar olur, çünkü kalbi yaralıdır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!