Ertelenmiş Mektup Şiiri - Celal Özdemir

Sana bir mektup yazdım;
göndermeye cesaret edemediğim…

Zarfı kapalı kaldı geceler gibi;
içinde suskunluğum, pişmanlığım.

Her cümlesi yarım,
her satırı biraz kırgın.

Adını yazınca titredi kalem;
kalbimden önce elim yorgun.

“İyiyim.” diye başladım;
en büyük yalanım oydu.

Sensizlikle geçen yıllar
hangi kelimeye sığdı ki doğru?

Bir özür iliştirdim köşesine;
geç kalmış, eskimiş.

“Affet.” demeye utandım;
zaman senden önce gitmiş.

Yırtmadım mektubu,
yakmadım da…

Bir çekmecede duruyor hâlâ;
gönderilmemiş ama
hep sana yazılmış olarak.

✍️ Celal Özdemir