Bedenimden yoksun ruhum,bu gün yolcudur;
Dilim suskun,gözlerim kör,kulağım sağır.
Ey bedensiz ruh! Mekandan zamandan salık.
Artık tek ümidin,Rahmani bir sorgudur.
Dünyevi bedenime ait kal sancılar,
Bulutların perdesini hafifçe araladım
Yağacak, evlerin bacasını sardı bulutlar
Yağmur saçaklardan sicim gibi akarken
Karanlık çöker pencereme usul usul
Sokak lambaları ısıtır yalnızlığı mı
Fıskiye ile gelirmiş Eylül yağmurları
Yapraklar çıktığı yere düşermiş bir bir
Utancından sararmış ağacın yaprakları
Ninni söylemiş kelebek tipi hicran tir tir...
Yürürken fısıldamış adımlarım yeşile
Aksırsın içinde büyüsün yüce dağlar
Göğe ersin başı akıtsın gözyaşlarını
Toprak ağlamasa, akarmıydı nehirler
Kıvrım kıvrım sulara, serpelim tohumu
Mahsulü okyanuslara ekelim yeşersin
Açıl sihirli kapı açıl gireceğim ben
Akranı olmuşken içinde yaşanan ömrün
Gönlüme bir demet gül eski hayatlar veren
Visaline ermişim içinde koca ömrün
Ömrü yorgunluğunda görmeksizin düşünmek
Çocukların mutluluk tozudur göklerde
Mavi gülüşüyle göğe yükselir uçurtma
Sevince, sevilince tutunur rüzgara
Göz kırpar aşağıdan neşeli tutucusuna
Bulutların önüne serper minicik hayallerini
İnsan!
Boş gezen tayfası olur ya sıkılmadan.
Elem verici bir renk,onun rengi siyah.
Eğri doğrulur ya,mekan ‘‘an’’bozulmadan.
Huzur dili musiki,bu dilimde dimağ.
Doğar insan, bir nefesle başlar hikâye,
Toprak sabırla bekler, dönüşüm vaktini,
Ruh ise bir sır taşır, çözülmez akdini.
Doğruluk bir yol ki, gönlün aynası,
Kalbin imzası ruha, bilginin sesi,
Kör dikiş gibi bir şey aşka kavuşmak,
Güzel şeyler ilmek ilmek dokunurken.
Dikiş tutmaz bakışa bir kez dokunmak,
Gözleri yaşlı türküler okunurken.
Zaman ki parmaklarımda nemli iplik,
Geçen her zamanla yaşlanır insan
Damla damla suyla dolarmış göller
Gözlerim dolar da, susarım bir an...
İçimde sessizce, tufanlar gürler..
Yılların yükünü taşır omuzlar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!