Ne zaman ki dökülen saçlarımın arasına karıştı beyazlar,
Kış güneşinde açan erik çiçeği gibi donup kırılıyorlar.
Hiç bu kadar tanıdık, hiç bu kadar samimi gelmemişti mezarlar,
Taşı küçük olsa da en kötü "Ruhuna Fatiha" diye yazarlar.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta