Gönlümün alayına yaz diyemem ki,
Şiirli dünya,
Sihirli dünya,
12 Mart 1994
Ankara
zevk alıyorum,
Doğrularım göz ardı edildikçe,
Boğuveresim geliyor gerçekleri,
Hiç kimse umruna getirmedikçe.
Anlamadığım bir yerdeyim,
İnsan işte,
Kimi kahvede, kimi işte,
İnsan işte.
İnsan işte,
Kimi turşu, kimi turfanda,
Ben...
Ümitlerin bitmediği yerde doğarım,
Gözlerim geceyi getirmez başıma,
Her sabahın bitiminden sonra,
Getirip dikmez karanlığını, ekmeğime, aşıma,
Gündüzü gecede aramam.
Kahırlandım.
Saçtım ateşimi,
Kül edip öğütmüşsün,
Ağladım sellercesine,
Kurutmuşsun,
Sevgiyi,
Kan bağında değil,
Can bağında aramalı...
Kalmadıysa,
Bir tek güzel söz,
Yüzünü düşünmek kolay değil,
Ve gözlerinin ışıltısından bakamamak yere göğe,
Açık kestane saçlarının rüzgarı acı,
Bütün renkler acı saçların uçuştukça,
Burnun göklerde bulut çizmese,
Dilim tutulmasa hece hece,
Konuş benimle gece,
Karanlığından korkmadım ki hiç bir zaman.
Gün ışığının ta kendisisin,
Anlat,
Aydınlıktan çok daha aksisin.
Bahar,
Canımın tarlası.
Yağdırma yağmurunu,
Değerin bilinsin.
Çirkine dur diyecek kul mu kalmadı?
Berekete değil bedduam,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!