Erenler Yolu Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

ERENLER YOLU

Bir ışığa bağlandım erenler,
Yaktı gönlümü, kavurdu beni.
Kıvılcım idim, ateşe döndüm,
Ocaktan bucağa taşıdı beni.

Turna oldum Tanrı’ya uçtum,
Dağ, ova yürüdüm, sırla doldum.
Her adımda bir hakikat buldum,
Yine benden bana döndürdü beni.

Toprak oldum bağların kökünde,
Yeşerdim dalların gölgesinde.
Meyve oldum çocukların elinde,
Bir lokma olup tattırdı beni.

Söz oldum ozanın dilinde,
Türkü oldum sazın telinde.
Düş oldum dervişin gönlünde,
Kırkların cemine götürdü beni.

Benliğim çözüldü yoklukta,
Her varlık birdir ayrı canda.
Ölmez bir ananın bağrında,
Bir çocuk gibi büyüttü beni.

Bir zerreden deryalara yol aldım,
Yanarak, eriyerek var oldum.
Başladığım yerde kendimi buldum,
Hakikatin kendisi taşıdı beni.

Güneş oldum doğan sabahlarda,
Ay oldum gecenin karanlığında.
Umut oldum göğe açan dualarda,
Sevgiyle yaşattı, aşkla var etti beni.

Rüzgâr oldum dağların doruğunda,
Yağmur oldum toprağın kucağında.
Çiçek oldum baharın soluğunda,
Her nefeste yeniden diriltti beni.

Yolcu oldum dostun yolunda,
Hayat buldum gönül otağında.
Birlik olup aşkın ocağında,
Kırık gönüllere şifa verdi beni.

Evren doğdu, zaman yaratıldı,
Çarh döndü, kader oldu adı.
Devran döndü, talih oldu bahtı,
Felekten feleğe çevirdi beni.

Sonunda anladım: yol bir, can bir,
Her zerre Hak’tan, her nefes O’ndan.
Başlangıçla son aynı gizli sırdan,
Varlık yoklukta tamamladı beni.

Fatih Mehmet Yiğit