Eren Kor Şiirleri - Şair Eren Kor

Özlemek...
Her seferinde biraz daha özlemek!
Ve her seferinde de ilk ayrılık gibi özlemek!
Terastayım,
Sana doğru gülümsedim bu akşam vakti.
Ellerimi uzattım sana doğru,

Öksüz Kaldı Aşk

Aşkımın son yudumu!
Sen benim kadehimdeki son yudumumsun...
Vals tıngırtılarının arasından,
Loş bir ışık sızıyor.

Sen bunu hiç bilmedin!
Benim sana yazılmış sır gibi Şiir'lerimde;
Kırılmış bir düş parçasından,
Yetim kalmış bir aşk parçasına kadar,
Yalnız sana adak oldu öznesi.
Ve ben sen kadar eminim ki;

Sevgilim,
Ruhumdan düşen ince bir sızı yüreğime işliyor.
Her geçen saniye acısını daha da hissediyorum.
Unutamadığım son bir bakışa yetim düşen Aşk,
Gözlerinin vedasından mı geçecekti bir ömüre?
Vuslata yenik düşmüş, kavuşulamamış bir Güz mevsiminde.

Taç yaptım sana dağ çiçeklerinden,
Kırlangıçlar ışık tuttular.
Güneş'in soğuk tarafına çevirdim yüzümü,
Boynuma prangalar doladılar.
Bir tutam aşk sunmak istedim sana,
Özgürlüğüme senden bir vurgun vurdular!

Sen kimseyi sevemezsin, Biliyorum.
Ben de kimseyi sevemem, Biliyorsun.
Mirim;
Piraye öldü de aşkından, Nazım'a dönmedi diyorlar.
Füsun, Kemal için içtiği dört bin küsür sigarayı dahi saklarken,
Fikriye tüm yasakları çiğneyip Ata'ya koşarken,

Sevgilim,
Gökyüzü bize elini dokunsa bu gece!
Tanrı, ol dese ve tekrar biz olsak!
Ve şahit tuttuğumuz ay ışığından tekrar var edilsek de;
Topraktan yaratılmış bedenlerden var olsak,
Yalnız birbirimize yazılmış yüreklerimiz ile...

Sevgilim,
Bugün sana son kez sarıldığım noktadayım.
Ve bu gün yine son kez;
Gecenin yıldızını seyre durduğum vakit,
Puslu bir damla gözyaşı süzüldü gözümden.
Çünkü; benim Cennet'im,

Sevgilim,
Kalbim sana kalan bir hoşçakalı kabul etmiyor!
Bir yalana tutulmuş;
Ve prangalar vurulmuş yalnızlığın içinde,
Saf bir günah gibi seni arıyorum.
Sustukça bir düğüm daha atılıp duruyor;

Sevgilim;
Gecenin gündüzü seyre duracağı vakitlerde,
Yıldızları izlerken sana düşüyor kalbim!
Ve, siyah bakan gözlerinden parıldıyor geceye sevda!
Sonbahar'da ki tozlu düşen yapraklar gibi;
Avare, yorgun ve bir bank üstünde yitirmiş düşlerin yokluğunda,