Erdem Gümüş 2 Şiirleri - Şair Erdem Gümüş 2

YALAN DÜNYA

Bir hikmeti vardı, sana gelmenin,
Yalan dünya senden, bir tad almadım.
Ne anlamı varki, gayrı kalmanın,
Yalan dünya senden, bir tad almadım.

Rüzgar gibi geçti, yâr senin sevdan,
Aşkımızın sonu, talanmış meğer.
Hicranı mı seçti, yâr senin sevdan?
Sevdin sandım beni, yalanmış meğer.

Yürekten severdim, can parem diye,

YALNIZLIK SANA YAKIŞIR

.
Hep kendime benzetirim sonbaharda doğayı...
Dala veda ederken her sarı yaprak,
Ya lodosun koynunda yolunu kaybetmiş bir yolcu,

YA MEDET, YA SEBEP

Bu aşkın yarası, kabuk tutmuyor,
Tabibim diyor ki, sebep senmişsin.
Sevdamın sancısı, gece yatmıyor,
Habibim diyor ki, medet senmişsin.

Bir seher vaktinde, gönlüme daldın
Şems-i cemalinden, haz kaldı bende.
Leyla mıydın neydin? çöllere saldın,
Mecnun'a dönmeye, az kaldı bende.

Sinemin solunda, gönül sarası,

Güzellik;
senin modern kıyafetin,zarafetin, nezaketin,kültürün ve kendine duyduğun saygınlığınla,
"iç güzelliğinin dışa vurumuydu be kadın"
biz tene baktık,
sanırım burda yanıldık,
seni de yanılttık...

YAPRAK DÖKÜMÜ

Yine eylül geldi, güz anım yakın,
Yavaş yavaş başlar,yaprak dökümü,
Aşk nadasa kaldı, hazanım yakın,
Yavaş yavaş kışlar, yaprak dökümü.

YARANAMADIM


Yarım asrı harcadım köle saydım yılları,
Aldığım ilk nefeste sen belemiştim içime.
Kerem Aslı Mecnundum çöle yaydım yolları,

YAR BENİ

İli Ferhat diyarı, o içinde bir Şirin,
Onda sevda keşiği, mühürlesin yâr beni.
Bu sevdadan vazgeçmem, beni yürekten vurun,
Leyla Mecnun aşığı , Tahir'lesin yâr beni.

Aşkın derganda umut limandı.
Ecel teri döktüm, yâr gelmez oldu.
Vuslatı nöbette, halim dumandı,
Gözlerim ufukta, yâr gelmez oldu,