ışıkları söndürdüler....
geceler eskisi gibi değil.....
yıldızlar da yok bu gece....
bir karabulut kapladı gökyüzünü....
ay çekip gitti gizlice....
hava güzel lakin ben üşüyorum...
ruhum bedenim cebim üşüyor...
çok okuyor çokta düşünüyorum...
tam umutlanırken gece düşüyor...
gecenin karanlığında ayı arıyorum...
yine hasretin buram buram....
gece gibi düşüyor üstüme....
mevsimlerden yaz olsa da şu an....
kar tipi boran koşuyor üstüme....
üşüyorum dışarısı yanarken....
herkesi kendim gibi sanıyorum....
bu yüzdendir inanıyorum....
kanıyorum kınıyorum.....
bu yüzdendir yanıyorum....
saygı duydum güvendim....
utanıyorum ben....
seni... senin gibileri gördükçe....
aynı havayı koklamaktan....
aynı bayrağın altında....
aynı vatanda yaşamaktan....
utanıyorum.....
utanıyorum....
hem de çok utanıyorum bazen...
insan olduğuma....
aynı safta olduğuma....
o kadar çok şey var ki beni üzen....
pişmanım görüp duyduğuma....
değerinden fazla verdim....
belli ki ayarın bozuldu....
neredesiniz değer verdiklerim....
işi biten kaçtı toz oldu....
kurt kocadı tabi gözünüzde....
bir gün uyanacağım elbet....
gördüğüm kabus bitecek....
bir ses diyor az daha sabret....
doğan güneş ışığını dökecek....
doğudan beklerken batıdan....
kargalar bile güldü...
yine de hiç yüzü kızarmadı....
yalancı yalandan öldü....
inanmayan kimse de kalmadı...
duyan duydu gören gördü...
uyanmak....
o derin mi derin uykudan....
kör olduğum sağır olduğum rüyalardan....
dilimin tutulduğu korkudan....
yuvarlanmak her seferinde kayalardan....
ve ben uçurumun dibinde....
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!