Evimin salonunda,
yemek masamızı dolduran dağınıklığın kenarında
devam ediyor anlam birliğine varamamış aklımın seyahati
ve bulduğunda intizamım yerini
belirginleşiyor usulca,
öngörülemeyen bir yaşamanın
parlak arzusu...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
