Anla beni..
Anla beni ne olur.
Kaybetme korkusu,
ve yeniden sensiz bir hayat..,
Gözümde zifir bir karanlık gibi büyüyor.
Senden öksüz, senden yetim kalma duygusu
Şu güzelim İzmir’de bir sevgilim var benim
Ufkumda şafak gibi aniden söküverdi
Ve yaktığı ateşle ruhum kalbim bedenim
Tüm yönleri unutup Kordon’a dönüverdi.
Güzellikler yaşatan, heyecanı tattıran
Ben sana deliyim,
sen güllabici
Ben senin hastanım,
sen tedavici..
Ben tanışmanın sevincinde..,
Sen tedbirli çoğunlukla ürkek.
Bir arzu var içimde yıllardır gizlediğim
Her duamda konu O, sitem'imde yine O
Sabah akşam yolunu hasretle gözlediğim
Salınıp gezmesini iç çekip izlediğim
O benim nasibim mi, ümitle yaşıyorum
Seni görmelerim azaldıkça,
herkes sana daha çok benziyor.
Bu benzeyişler arttıkça,
kırılası burnum..,
Kırılırcasına daha bir sızlıyor.
Şöyle bir dönüp geri bakınca,
her şey boş her şey yalan.
Fark ettim geç de olsa,
gerçek olan..,
Doğum ve ölüm.
Hayat iki uç arasında bir bilinmez gülüm.
Sen daha doğmadan güftelenen..
Ağlamanla gülmenle bestelenen,
doğaçlama icra etmeye başladığın senfoni.
Ve arada kulak tırmalama modunda kakofoni.
Ölüme kadar yaşadığın..,
mutluluk.. Farkına varamadığın..
Sanki seni yıllardır tanır gibi hissettim
Gülümseyen yüzünde mutluluğu keşfettim
Bunca yıl boşa geçmiş yalnız günler geceler
Senle hayat çok güzel ilk görüşte farkettim.
Sesinde bir neşe var etkili cıvıl cıvıl
Her gün yirmi dört saat hasretini yaşarım.
Hayalinle söyleşir karşımdasın sanırım,
Sana ait her izi, yeni bir işareti
Yılların öncesinden kalmış gibi tanırım
Aziz hatıran diye itinayla saklarım.
Hani,
özlemlerimizi gönlümüzce,
kimselere aldırmadan..,
Çekemezleri duymadan,
kendimizce bizce,
mutlulukla,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!