Enkaz Şiiri - Yücel Özkü

ENKAZ
Gece olunca herkes susuyor,
Benim içim konuşmaya başlıyor.
Duvarlara çarpan düşünceler
Bir bir adını alıyor yalnızlığın.

Kimse duymuyor
Ama en çok ben yoruluyorum.
Sanki içimde bitmeyen bir mahkeme,
Her gece beni yeniden yargılıyor.

Gülüşüm emanet,
Dudaklarımda ödünç bir bahar.
Oysa kalbim
Sessiz bir enkaz altında.

Herkes iyi sanıyor beni,
Yüzümde bir güneş taşıyorum diye.
Oysa bir ben biliyorum
İçimde kaç şehir yıkıldığını.

Yücel ÖZKÜ
06 Mart 2026/19:48