Engin Demirci Şiirleri - Şair Engin Demirci

Yalnızlık Kumbarası - Garib Çoban

Hâsılı zihin gerçekliği yaratmaz.
Ancak zihnin kendini kendisi olmayan bir şey veya durum olarak yorumladığını söyleyebiliriz.
Mesela zihin kendisini dünya, mekan, zaman, an, nesne, ben, sen, diğer insanlar, hayvanlar, hareket vb..olarak yorumlar.
Zihnin düşünebildiği her şey zihnin yorumudur.

Yalnızlık Mülkümüz Çoğalıyor - Garib Çoban


Başlangıçta herkes aynı yerdedir. Sonra türlü rüzgârlar eser ve her biri bir yana savrulur.
Bazıları durduğu yerde durmaya devam eder.

Göğsüm aşkının havasıyla doldu ney gibi.
Neden ağır geliyor ağlayışım ağyâre.
Sevgiye sadık olmayana söyleyin boşuna yorulmasın.
Soludukça ah ve feryattır çıkan her nefes.

Yaprak Dökümü - Garib Çoban

Kimseler beni anlamıyor, bilmiyor, diyen kardeş!..
Allah; gaybı bilendir.
Çünkü insan ancak kaIbinde Allah'a yer açmakla insanlaşır.
Allah, karada ve denizde ne varsa bilendir.

Sonunu düşünen kişi, kimseyi kendinden üstün görmez.
Cahil birini görünce!..
Bilmiyor, bilse günah işlemezdi, der.
Bilgin görünce!..

Vakti Tecerrüt - Kavl-i Garib Çoban

Sır şu son akşam yemeği güldüm işte.
Sevdiğimiz insanlar günün birinde bize en çok yabancı olanlardır.
Kimdir şu sevdiğin insan?.. dedim

Yeter ki gönül soframız kaybolmasın buyurdu Şahım
Söyleyemediğin s/özündür sırrıyla s/aklanır dedi Pirim
Ve öyle bir b/aktım ki gölgeme şaşırdım dedi Mirim
Hiç bir kar tanesinin gölgesini gördün mü?. dedi Meczup
Saklanır hazine gibi rahmette şükür dedi Hırkasız Derviş
Kendini g/örmeden peygamberi kim görmüş?.. dedi Erenler

Muhabbet dediğin gönülde karşı karşıdır.
Zaman insana neler getirmez, seni götürdüğü gibi.
Her derdin bir dermanı var.
Yüzbin defa git desen gidemem ki!..

Bu gönül toprağında doğdum.

Ve eldivenin içindeki el titrer.
Yıldızlar koşarak gelir geçer şems vakti.
Aynı yönde kaçar hep insan insandan
Geçerken açılır eller duaya.
Yol alır kabre varanlar.
Hiçbiri olan arkada korkudur, büyüyen olmayan sevgiliyse.

Yüreğim elimde şems vakti.
Dağılıyor aminler teheccüt vakti ağlayan gözyaşlarından savruldukça.
Görünüşte karanlık ve oldukça kuru bir özlem insan anıları kadar.
Birer Kahraman’a dönüşenler hep tek başına hüzün.
Ve bilmiyordu kimse, teheccüt kapısında bekçi olduğumu.