Her insanın çocukluğuna dönmek istediği
bir zaman
Her insanın ölmek istediği bir yaş vardır.
İlk adımlarla kalbi bir heyecandır sarar
Bir masada otursa birkaç kişi
Gönlüne yakın olandan istersin bir bardak su
Bir yaprak düşse ağaçtan
Rüzgardan bilirsin.
Susuyorsan
Onca zaman boyunca
Binalar gök yüzüne yükselirken şehirlerde
Kimisi küçük kalır iki katlı,
Kenar mahallelerde
Kar yağıyor gecenin içinden
Gözlerime doğru
Dünde kalan bir düş canlanıyor
Nedir bu neşene karışmış hüzün
Neden hatırlanmak adına yaşar hep
Bir adım atmaya dahi korkar olduğun gün
Nedendir bu çıkıp gelen
Nedendir içindeki bu gizli endişe
Yüzündeki o sessiz anlatışlar
Nereden gelir bu kimse
Nereye gider onlar
Şu bakışların ardında gizlediği şeyleri
Nerede biriktirirler
Bir arzunun peşinde koşarken
Güzel kelimelerle süslenmiş sözlerini
Düşüncelerden düşüncelere akan bir şey
Gözlerinden gözlerime
Saçlarından aşağı
Nehirlerden aşağı akan bir şey gibi
Zamanın içinden
Zamandan kopmuş insan
Akıştan
Saplanıp kalmanın acısını çeker
Duvarlarda ahşaplarda kalplerde
Hayata kalıp dökmüş yara izleri
Sökemediğimiz sürece yaşadığımız
Eve gelen misafirleriniz
Her zaman gülen bir yüz ile gelmez size
Bazen sırtında onca yük taşır,
Göremediğiniz.
Sesinden, oturuşundan, duruşundan anlarsınız ağırlıklarını,
Bunun için acıyı da karşılamayı
Gerçekten birini özlediğinde insan
Aylarca susmaya, nasıl razı kalır
Her gün yeni bir dünya kadar değerliyken
O yeni dünyalara, o güzel insanlara, aldırış etmeyenler
Hangi söz ile aklayabilirler kendilerini
İnsan bir cümleye kaç yalan sığdırabilir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!