Hiçbir insan ölmez yalnızlıktan
insanlar sürükler yalnızlığa
İnsanlar öldürür birbirlerini
Bazen mutluluğumuz
Başka birinin hüznüne bulaşır
Çamurlanmış ayakkabılarımızla
Adımlar atarız sokaklar boyu
Tabi genelde ayakkabılarımız
Arındırılmıştır tozundan, çamurundan
İlk defa yaşadığın bir anda
Kötülemek mümkün değil insanları
Yaşıyorsan acıları, ardı sıra günlerin
Doğaya ve duaya açılman içindir
Her insan bir kez yaşar bir zamanı
İnanç dünyayı Thales'in
tepsisine benzetir
İnandığında bir kelimeye
Sadece kuşların uçmadığını öğrenmiş olursun
İnandığında bir insana
Tüm insanları bir sanırsın
zaman, sisli bir sabaha açılabilir bazen
kapılar yüzünüze kapanabilir
kimi şeyler için geç kalmış olabilirsiniz
ve güne erken başladığınız sabahlar da olmuştur.
insan
İnsanların yüzünde düşünceler
Sevgi, açlık, yoksulluk, şehvet
İnsandan öte düşünceler topluluğu
Saçı sakalı bütün görünümü
Baştan aşağıya düşünülmüş
İnsandan önce bir şey var
Ölen insanlar gördüm şu yaşımda
Ağlayan erkekler
Dövülen kadınlar
Geçen bir zaman gördüm
Mezarlıkları dolduran,
Hurdaya çıkan araçlar
İnsan parçalar bütünüdür
İnsan sevdalar parçası
Azalan bir zamanın
Çoğalarak yaşayan bir temsilcisidir
İnsan: su ve ateş, toprak ve buz gibidir
İstanbul nasıl
güzel mi orada havalar
yani aslında sen iyi misin?
direkt sen nasılsın diyemiyorum
buna yüzüm yok
havalardan girebiliyorum konuya
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!