En Uçtan En Dibe Şiiri - Elif Akçasarı

Yazmak bile istemiyorum aslında.
Yapabildiğim tek şeyden vazgeçmek üzereyim, vazgeçtiğim her şey gibi.
Yada kaybettiğim her şey gibi diyeyim.
Her gün bir şeyleri unutmaya giderken yarı yoldan geri dönüyorum.
Birini unutmaya calışırken bir diğeri onu tutup önüne geçiyor sanki.
O kadar çoklar ki..
O kadar azaldım ki..
Gücüm hiç bir şeye yetmiyor sanki, insanlar giderken birer birer tutup yakalarından çekemiyorum.
Yosun tutmuş gibiler, dudaklarım uyuşmuş.
Kelimeleri bir araya getiremiyorum, aklımın içinde yok olup gidiyorlar.
Bir umut diyorum, içimden gökyüzüne doğru uzanan.
Çekip alıyorlar onuda, gökyüzüyle beraber..
Yine karanlığı bırakıyorlar bana, uykuyla savaş halinde olan gözaltlarımı görmemek için belkide.
Delirmek üzereyim diyorum içten içe, haberleri olsun diye.
Ama daha cümlemi tamamlamadan aklımı yitirmiş oluyorum.
Ne için diyorum?
Dokunamıyorum..
Senden sonra hiç bir teni kabul etmiyor ellerim.
Olabildiğince uzaklaşmaya çalışıyor.
Ve kanıyor, durmadan kanıyor..
Açılmış bir yara misali, usulca düşüyor gözlerin tuz olup yarama.
Nasıl üzgünüm bilemezsin..
Bende bilmiyorum, yaşadığımın ne olduğunu bilmiyorum.
Aklımdasın, karşımda ışıklar yanımda başka bir adam.
En uçtayım en yüksekte.
O bana yaklaştıkca gözyaşlarım akıyor en tepeden aşağıya.
Onlar vurduğunda yere ben kalmayacağım.
Kendimi parçalara ayırıp bırakacağım boşluğa.
Sonra ışıklar sönecek ve yıkılacak tüm tepeler başıma.
Bakışların yağacak gökyüzünden, gülüşlerin kanatlarında kuşların..