En Karanlık Gece Şiiri - Kasım Kobakçı

Eğilmişim önünde besbelli!
Asırlardır, sızan irinlerimle,
Bağlanmışım, kemiklerimle gövdene.
Hiç lüzum görmeden, bir elvedaya,
Sen, içine gömüldüğüm derin bataklık.
Namın duyuluyor artık,
Gri sisin, o ölü renginde.
Mağaralardan da, derin çukurlarınla,
Eğilmişim önünde besbelli!
Benliğimi, kemiren küf kokusuyla,
Sürünerek geçiyorum alemi.
Kendi oyduğum hiçliğimde,
Kimi zaman, bir tımarhanenin en boğuk çığlığında,
Kimi zaman da, şimdiki gibi,
Yapayalnız, bir mahzen dibinde.
Sırıtışını izliyorum,
Artık çarpık suratlarda.
Halbuki sen, doğmuştun,
Sayıklamalarımın, her hecesinde.
Bir yarasa süzülür, benim gibi,
Tek kanatla, nefes nefese.
Çeneni dayayıp, omurgamda uyukladığına,
Eğilmişim besbelli kabuslara...
Oysa, bir onlar kaldı pençelerimde!
Kazıyıp, attı sinsi çürüme,
Heybemde ne kaldıysa!
Beni terk etti, bir ucube gibi,
Bu kuyunun dibinde.
Celladımdır, madde benim,
Giyinmesem de, onun köleliğine.
Eğilmişim besbelli önünde,
Ürperen, bir cenin çıplaklığında.
Artık, seni kollaçan ediyorum,
Vahşi pırıltılarında.
Çöktüysem, dehşetten ve korkudan,
Bir hikmeti var elbet.
Her telden ayrı, bir gıcırtı kopsa da,
Eğilmişim besbelli önünde!
Çöl kuraklığında,
Çevremde, yaslı ağıtlar ulur.
Kargalar, senin şerefine,
Çık da, yapış bileklerimden.
Sürüklenelim yine, yan yana,
Bu, en karanlık gecenin şerefine.