En Çok Şiiri - Ferhat Parlak

Ben sende en çok sabahı sevdim
Perde aralığından sızan ışık gibi
Sessizce içime dolan
Üşüyen yanlarımı ısıtan hâlini

Ben sende en çok susuşunu sevdim
Kalabalık sözlere ihtiyaç duymayan
Bir bakışla anlatan her şeyi
Yorulduğumda omuz olan yanını

Ben sende en çok yürüyüşünü sevdim
Kararlı, dimdik, telaşsız
Sanki dünya sana çarpar da
Sen yine düşmezsin gibi

Ben sende en çok kokunu sevdim
Yağmurdan sonra toprak gibi
İçime çekince huzur veren
Kaybolunca özleten

Ben sende en çok yüreğini sevdim
Kırılmışken bile incitmeyen
Kendi canı yanarken
Başkasına merhem olabilen
Ben sende en çok bana bakan tarafını sevdim
Adımı söylerken yumuşayan sesini
Yanımda yürürken
Sanki bütün yolların anlam bulmasını
Ben seni en çok
Beni ben yapan hâlinle sevdim
Eksiklerimi tamamlayan değil
Eksiklerimi kabul eden oluşunla
Ve belki de en çok
Hiç bilmeden
Hayatımı güzelleştirişini sevdim.
En çok…
En çok…