En ağır veda Şiiri - Mustafa Muho

Ben seni beklemedim aslında...
Sadece kapıyı hiç kilitlemedim.
Belki bir gün pişmanlık çalar diye,
Sessizliğe komşu oldum.
Meğer en ağır veda,
"Hoşça kal." demeden gidilenmiş.
İnsan bir sözü unutur da,
Susarak edilen vedayı unutamazmış.
Her gece adını yıldızlara emanet ettim,
Sabah olunca hepsi sustu.
Bir tek kalbim konuştu:
"Bekleyen yorulur, dönmeyen unutulur."
Şimdi senden kalan ne varsa
Rüzgâra bıraktım.
Çünkü bazı insanlar dönmez...
Bazı insanlar ise beklerken kendinden gider.
Ve ben anladım;
Beni en çok sen değil,
Bir gün döneceğine inanan
O eski hâlim yaralamış.