En Ağır Ben Şiiri - Ayhan Ulu

Ey suskunluğun eşiğinde bekleyen sır…
Nefesini tutmuş gecenin alnında ter damlası…
Göğe kaldırılmış eller değil burada,
Yere bırakılmış ağırlıklardır dua.
Kırık aynalarda çoğalan yüzüm;
Her parçada başka bir “ben” ölür.
Parmak uçlarımda sızlayan geçmiş,
Külün altında saklı koru bilir.
Ey toprağın sabrı, ey suyun teslimiyeti…
Taş bile çatlar içinde biriken adla.
“Ben” dediğim ne varsa döküldü önümde;
Adım kaldı yalnız, bir de içimde yankılanan“O”…
Gecenin koynunda büyüyen ateş yakmaz;
Soyundurur insanı kendinden.
Ten değil soyulan, kibirdir;
Ses değil kısılan, nefsin gürültüsüdür.
Bir gölge yürür önümde,
Adımlarımı benden önce tüketen.
Her secde biraz daha eksiltir beni,
Her eksiliş biraz daha tamamlar.
Ey gözyaşının tuzu, ey alnın soğuk taşı…
Ağlamak bir çöküş değil,
İçimde yıkılan putların şenlik ateşi!
Çarmıh dedikleri şey bazen bir bakıştır,
Bazen bir sözün keskin kıyısı.
Asılı kalan beden değil çoğu vakit;
Affedemeyen kalbin inadı…
Ve sabah…
Sökmez ansızın.
İçimde ağır ağır çözülür karanlık.
Bir kuş kanadında taşınır ilk ışık,
Kalbimin çatlağından içeri sızar.
Ölüp dirilmek dedim ya;
Her diriliş, bir kabuğu daha bırakmakmış.
Her kabuk düşünce toprağa,
Altından daha çıplak bir hakikat çıkar.
Ey hiçliğin eşiğinde duran ben…
Adımı rüzgâra bıraktım bu gece.
Kül savrulmadı;
Kül, toprağın koynunda gizli bir tohum oldu.

A ğır gecenin alnına düşen ay ışığında,
Bir sır daha çözüldü içimde usulca.
Y alnızlık sandığım şey, meğer arınmanın eşiğiymiş;
H er susuş biraz daha yaklaştırdı beni öz’e.
Hiçliğe vardıkça hafifledi omzumdaki yük,
Kül sandığım yerde filiz verdi içimdeki bahar.
A teş değildi yakan;
Benliğimin kabuğuydu çatlayıp dökülen.
N ihayet anladım:
Asılı olan beden değil,
İnsanın en ağır “ben”iymiş çözülen.

A teş değildi içimde büyüyen sır…
Y anmak sandım, meğer çözülmekmiş.
H içliğe eğildikçe hafifledi yüküm;
A ğır olan benmişim, bırakınca anladım.
N ur sızdı çatlağımdan içeri,

Ve şair yine sustu.

Çünkü bazı kelimeler konuşulmaz;
Ancak yanarak anlaşılır.